Efektywne nauczanie języka angielskiego dzieci

Podejście wykorzystujące cechy rozwojowe dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym w nauczaniu języka angielskiego.

Efektywne nauczanie języka angielskiego dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym wykorzystuje naturalne predyspozycje dziecka typowe dla ich etapu rozwojwego. Celem tego podejścia jest rozbudzanie pozytywnej motywacji poprzez przyjemność towarzyszącą aktywnościom poznawczym i rozwijaniu sprawności językowych.

  1. Pierwsze dziesięć lat życia stanowi czas najbardziej efektywny w nauczaniu języka obcego. Aparat mowy dziecka w tym okresie jest na tyle nie wykształcony, że możliwe jest uczenie się i łatwe naśladowanie nowych dźwięków. Dlatego dzieci rozpoczynające naukę wcześniej zazwyczaj opanowują w lepszym stopniu akcent, intonację i wymowę charakterystyczną dla języka angielskiego.
  2. W psychologii rozwojowej wiek od czterech do ośmiu lat nazywany jest ,,wiekiem krytycznym” w rozwoju dziecka, bowiem następuje wówczas znaczący rozwój sprawności językowych: słuchania, mówienia, czytania i pisania.
  3. Do dwunastego roku życia wychwytywanie fal dźwiękowych typowych dla obcych języków jest naturalne dla zmysłu słuchu, po tym okresie ucho uwrażliwia się na znane dźwięki.
  4. Dziecko w tym wieku nie ma oporów przed eksponowaniem się na język obcy dlatego nauczyciel może swobodnie komunikować się w języku angielskim używając prostych zwrotów, pod warunkiem, że kontekst lekcji jest dla nich jasny.
  1. W młodym wieku dziecko nie rozdziela procesów poznawczych na obszar nauki i obszar zabawy, tylko wszelkie aktywności prowadzące do rozszerzenia ich kompetencji traktują jako zabawę.
  2. Trwałe procesy pamięciowe zachodzą poprzez budowanie powiązań pomiędzy neuronami, za co odpowiedzialne są neuroprzekaźniki, czyli hormony, produkowane podczas przeżywania emocji. Kontakt z nowością prowadzi do uwalniania dopamin, te pobudzają napływ endorfin – hormonów szczęścia będących nagrodą , która odgrywa ważną rolę w procesie uczenia się.
  3. W tym wieku dzieci odznaczają się myśleniem konkretno-obrazowym dlatego lektor wykorzystuje konkretne, realne materiały, prezentowane w kontekście dobrze znanym dziecku. Nie stosujemy pojęć abstrakcyjnych. Wprowadzamy słownictwo dotyczące przedmiotów, które dziecko widzi, może dotknąć, powąchać, posmakować, przenieść, uczuciach, które dobrze zna i widzi, czynnościach które może wykonać. Takie podejście angażujące możliwie jak najwięcej zmysłów nazywane jest oddziaływaniem polisensorycznym.
  4. Młodsze dzieci szybko się dekoncentrują, dlatego musimy zadbać o częste zmiany aktywności: np. wprowadzenie nowych słówek i zwrotów, następnie piosenka, potem gra planszowa albo memory, potem wyciszenie przy stoliku, potem aktywność ruchowa etc. Pamiętamy, by reagować w miarę szybko na ewentualne znużenie czy niechęć dziecka. Dotrzeć do niego wykorzystując jego ulubioną formę aktywności. Brak zaangażowania i pozytywnej interakcji może prowadzić do demotywacji dziecka, a nawet całej grupy, więc odpowiedzialny nauczyciel czujnie wychwytuje emocje dziecka i odpowiednio reaguje dobierając bardziej atrakcyjne metody.
  5. Każde zajęcia powinny angażować ruchowo dziecko, przez co aktywujemy ośrodki korowe w mózgu odpowiedzialne za rozwój poznawczy, daje im możliwość wyładowania energii i wzmocnienia efektywności uczenia.
  6. Dzieci niemal błyskawicznie się uczą, ale szybko zapominają dlatego zagadnienia wprowadzone na zajęciach powinny być powtarzane często na kolejnych zajęciach w sposób ciekawy i angażujący. Do każdej grupy słownictwa czy fraz przygotowujemy kilka różnych zabaw i aktywności angażujących różne kanały zmysłowe. Np food: wprowadzamy słownictwo na flashcards, ćwiczymy w worku tajemnic, śpiewamy w piosence ,,what do you like”, ćwiczymy w memory game, smakujemy z zawiązanymi oczami itd. W razie potrzeby, kiedy dziecko nie opanowało jeszcze wystarczająco materiału, powtarzamy w tych samych bądź innych zabawach.
  7. Niektóre dzieci nie posługują się dobrze poznanymi zagadnieniami, ponieważ nie czują się jeszcze gotowe. Nie jest to nic złego, a zjawisko jest znane pod nazwą ,,silent period”, przez który dzieci przechodzą . Nie należy wówczas wytwarzać żadnej presji czy nacisku, jedynie pozytywnie motywować, poprzez przyjazną atmosferę i poczucie wiary w ucznia.
  8. Naukę języka rozpoczynamy od nabycia umiejętności rozumienia ze słuchu. Wyłapujemy dźwięki, uczymy się struktur, na bazie których nabywamy dalsze sprawności. Dajemy możliwość reakcji niewerbalnej i szanujemy potrzeby dziecka.
  9. Nauczyciel planując lekcje powinien jasno określić cel zajęć, przemyśleć jakimi środkami ten cel osiągnie i przewidzieć ewentualne sytuacje problemowe. Stosując określoną metodę staramy się wczuć w rolę dziecka i odpowiedzieć na pytania co dziecko z tej aktywności wyniesie, czy te działania są dla niego atrakcyjne i jak będzie się czuło po ich wykonaniu. Odpowiedzi na te pytania implikują dalsze postępowanie. Prowadzący zajęcia jest przewodnikiem, ale też wsparciem i autorytetem, od którego dzieci uczą się postaw przyjacielskich, otwartych, pełnych pasji i radości ze wspólnie spędzonego czasu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *